Via een lokale contactpersoon hoorde ik over een jongen in een AZC die net was toegelaten tot een opleiding, maar geen eigen laptop had. Zonder laptop zou hij zijn studie moeilijk kunnen starten: geen toegang tot digitale lesmaterialen, geen mogelijkheid om opdrachten te maken en geen manier om met docenten te communiceren. Dat is precies de situatie waarvoor Kinderlaptops zich inzet. Dus we spraken af dat ik de laptop persoonlijk zou komen brengen.

Toen ik aankwam bij het AZC, stond de jongen met stralende ogen mij op te wachten. Ik mocht met hem mee naar binnen. En daar stond de hele familie, in hun kleine kamer, met een tafel vol eten. Dat was hun manier om “dank je wel” te zeggen. Niet alleen voor de laptop, maar voor de erkenning dat zijn toekomst ertoe doet.

Toen ik weer wegging, voelde het alsof ik veel meer had gekregen dan gebracht. Het was een bijzondere ervaring die voor mij onderstreepte waarom Kinderlaptops meer wil zijn dan een logistiek project: het gaat om waardigheid, om gezien worden, om families die hun kind een kans willen geven en om het besef dat een ogenschijnlijk simpele laptop, soms echt het verschil kan maken.

Dit soort momenten geven me energie om door te gaan: elke laptop is een verhaal. En dit was er één die ik niet snel zal vergeten.